Songkran moimi oczami: Jak przetrwałam najbardziej szalone święto świata (i dlaczego woreczek z IKEA uratował mi życie)
Kiedy mieszkałam w Tajlandii, nauczyłam się jednej ważnej rzeczy: w połowie kwietnia nie ma czegoś takiego jak „wyjście po obiad i powrót na sucho”. Songkran, czyli tajski Nowy Rok, to czas, w którym granica między nieznajomymi znika w strumieniach lodowatej wody, a uśmiech nie schodzi z twarzy – nawet gdy właśnie dostałaś z wiadra prosto w plecy (lub twarz).
Dziś, z perspektywy czasu, wspominam to jako najbardziej radosne i socjalizujące doświadczenie z moich azjatyckich podróży. Ale żeby Songkran był frajdą, a nie walką o przetrwanie elektroniki, musiałam wypracować swój własny „zestaw przetrwania”.
Songran odbywa się w połowie kwietnia i zazwyczaj jest to 13-15 kwietnia, a najhuczniejsze obchody przewidziane są na pierwszy dzień.
Dom – moja bezpieczna (i sucha) przystań
Pamiętam swój pierwszy Songkran. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam pick-upy wypełnione beczkami z wodą i ludzi z ogromnymi pistoletami na wodę czatujących na każdym rogu. Szybko zrozumiałam, że tego dnia nic, co ma dla mnie wartość materialną, nie może opuścić mieszkania.
Zasada była prosta: paszport, zapasowa gotówka i biżuteria zostają w szufladzie. Na zewnątrz zabierałam tylko absolutne minimum. Klucze, kilka banknotów na jedzenie i… on. Bohater drugiego planu.
Wodoszczelny woreczek z IKEA
Jeśli myślicie, że potrzebujecie profesjonalnego sprzętu nurkowego, żeby robić zdjęcia podczas Songkran, to jesteście w błędzie. Podczas gdy inni kupowali na straganach kolorowe etui, które często pękały po godzinie, ja postawiłam na sprawdzony, w moim przypadku różowy klasyk.
Mój telefon wylądował w małym, strunowym woreczku z IKEA. To był mój jedyny łącznik ze światem, zamknięty w szczelnym plastiku. Dzięki temu mogłam nagrywać te wszystkie szalone wodne bitwy na Khao San Road, nie martwiąc się, że mój smartfon wyzionie ducha po pierwszym „ataku”.
Czym właściwie jest Songkran?
Choć dziś Songkran kojarzy się głównie z gigantyczną bitwą na pistolety wodne, jego korzenie sięgają głęboko w buddyjską tradycję i cykle natury. Nazwa pochodzi z sanskrytu i oznacza „przejście” – konkretnie wkroczenie słońca w znak Barana, co wyznaczało tradycyjny tajski Nowy Rok. Pierwotnie woda nie służyła do szaleńczych zabaw, lecz do symbolicznego obmywania posągów Buddy oraz dłoni starszych osób w geście szacunku (tradycja Rod Nam Dum Hua). To oczyszczenie miało zmyć nieszczęścia starego roku i zapewnić pomyślność w nadchodzącym sezonie upraw. Dziś to znaczenie ewoluowało w fascynujący sposób: choć na ulicach Bangkoku czy Chiang Mai panuje wodny chaos, Songkran pozostaje najważniejszym świętem rodzinnym. Tajowie masowo wracają wtedy do swoich rodzinnych wiosek, by wspólnie odwiedzać świątynie i celebrować więzi.
To unikalny moment, w którym sacrum miesza się z profanum – rano składa się dary mnichom, by po południu z tą samą pasją uczestniczyć w radosnym, ogólnokrajowym festiwalu jedności i uśmiechu.
Czego nauczył mnie Songkran w Tajlandii?
Songkran to coś więcej niż bitwa na wodę. To symbol zmywania starego roku, oczyszczenia i życzliwości. Kiedy ktoś podchodzi do Ciebie i delikatnie smaruje Twoje policzki białą pastą z talku, mówiąc „Sawasdee Pee Mai”, czujesz niesamowitą wspólnotę.
Moje złote rady dla każdego, kto chce przeżyć Songkran na własną rękę:
- Zostaw wartościowe rzeczy w hotelowym sejfie. Serio.
- Ubierz się w rzeczy, które szybko schną. Zapomnij o ciężkim jeansie.
- Zabezpiecz telefon. Woreczek strunowy (tak, ten z IKEA!) działa cuda, ale upewnij się, że jest dobrze zamknięty.
- Kup okulary ochronne. Woda z lodem w oku potrafi piec, a pistolety mają spore ciśnienie.
- Uśmiechaj się! To najważniejsza zasada. Nieważne, jak bardzo jesteś mokra – w Tajlandii woda to błogosławieństwo.
- Imprezuj, baw się i ciesz razem ze wszystkimi!
NIE MOGĘ DOCZEKAĆ SIĘ POWROTU DO TAJLANDII W KWIETNIU
Mieszkanie w Tajlandii podczas Nowego Roku było lekcją dystansu do siebie i swoich rzeczy. Bo kiedy jesteś przemoczona do suchej nitki, a jedyne co masz przy sobie to telefon w woreczku i kilka drobnych THB na piwo, nagle orientujesz się, że do szczęścia nie potrzebujesz nic więcej.
Zabrzmi to banalnie, ale po prostu kocham być w drodze.
Moim paliwem jest ciekawość – uwielbiam przyglądać się ludziom i odkrywać świat bez planu, poza szlakiem, na własnych zasadach. Robię to od lat, a od niedawna towarzyszy mi mój mały odkrywca, który o kolejną podróż pyta szybciej, niż zdążę rozpakować walizki.
Chcesz poznać autentyczne Peru lub poczuć magię Azji? Chodź ze mną, zaplanujemy to razem!